Igralište

Pitanja koja sebi postavljam jesu: Činimo li dovoljno, možemo li nešto bolje,više, drugačije? Mislim da nas ljubav prema pozivu sve povezuje i čini jedan divan krug ljudi koji zrače pozitivnom energijom, bez obzira na sve probleme. Sport traži samo uporne borce koji, uz ljubav prema deci, čine upravo ono što smo mi.
Zbog toga, mislim da nema mesta izgovorima kako su nam sale loše, neopremljene, dosadne i jednolične, jer deca su najmanje kriva za to.

Profesorka fizičkog vaspitanja u Mašinskoj školi „Pančevo“, Dušica Ilkić Marčetić koja je u svom autorskom tekstu, tačnije eseju, načela veoma aktuelnu temu u nastavnoj praksi: Koliko profesori fizičkog vaspitanja, svojim ljudskim i pedagoškim postupcima prema učenicima, mogu uticati na telesno, mentalno i zdravstveno stanje učenika. Autorki ovog eseja, koja problem nastave posmatra iz ugla ljudskih odnosa na relaciji nastavnik – učenik , treba zaista verovati, jer iza nje stoji stručnost i veliko iskustvo, čak i internacionalno, u radu sa mladima. Dušica Ilkić Marčetić je, pored toga što je profesorka fizičke kulture i baletska pedagoškinja, magistrirala na Fakultetu sporta, postala uvažena instruktorka fitnesa, skijanja, akvabika, aerobika i trener parterne gimnastike. Jedno vreme je u SAD-u radila kao nastavnik baleta, a ima i licencu internacionalnog sudije u modernim plesovima.

Mr GORAN PETROVIĆ, predsednik Udruženja pedagoga fizičke kulture Beograda: „NE sportizaciji fizičkog vaspitanja, NE rekreaciji dece, NE parcijalnim teorijama bez teorije fizičke kulture. Nova paradigma fizičkog vaspitanja predstavlja povratak fizičkoj kulturi sa jasnim razlikovanjem strukturnih elemenata fizičkog vaspitanja, sporta i rekreacije i poštovanjem njihovog uzajamnog odnosa i pokušaj prevazilaženja nedostataka u praksi nastave fizičkog vaspitanja, kroz uspostavljanje kurikuluma koji uvažava potrebe današnjeg učenika“

Mladi stručnjak Ivan Kovačević, profesor fizičkog vaspitanja u pančevačkoj Osnovnoj školi „Isidora Sekulić“, iskustveno i otvoreno piše o najvećim problemima u nastavi fizičkog vaspitanja, rekreaciji, razvoju sporta i stvaranju „zdravog duha u zdravom telu“ – o hroničnom nedostatku i lošem stanju sportskih dvorana, igrališta, atletskih borilišta, terena za rekreaciju i drugih sportskih objekata u Srbiji.

Kada sam, u mom slučaju već veoma davno, poželela da jednog dana budem profesor fizičkog vaspitanja, nisam ni sanjala da će nas sačekati more problema: programi, sistemi, kurikulum, ishodi, standardi, neopremljenost, osporavanje asistencije u radu sa učenicima, obezvređivanje rada i slično. Pošto su nastavnici fizičkog vaspitanja ipak poznati kao posebna “vrsta“, koja se dobro adaptira i snalazi, sve smo to utkali u sistem svakodnevnog funkcionisanja, ali se bojim da smo zaboravili najvažnije…

– Mogu li sadašnje generacije mladih da, zbog sportskih aktivnosti, žrtvuju provode, izlaske u kafiće, gledanje televizije i opsednutost društvenim mrežama?
– Da li je moguće vratiti decu sportskim terenima, treninzima, korisnim takmičenjima, druženju na otvorenim prostorima?
– Može li sportski grad Pančevo da (a iskreno se nadam da hoće zbog fizičkog i mentalnog zdravlja naše dece) da ostvari strategiju o planskom razvoju sporta, gde bi se uključila sva deca uzrasta od četiri do deset godina?

Ovoga puta svoje viđenje iznosi Mejrema Stanković, uvažena profesorka fizičke kulture u pančevačkoj Osnovnoj školi „Đura Jakšić“. Redovi koji slede su, zapravo, oštar komentar ove vrsne pedagoškinje i sportistkinje (Mejrema Stanković radi 16,5 godina kao nastavnica fizičkog vaspitanja, bivša je rukometašica pančevačkih ženskih rukometnih klubova „Dinama“, „Mladosti“ i „Pančeva“ i majka dvoje dece) koji nas sve opominje i ukazuje na promašaje u obrazovanju i vaspitanju mladih.

U Praštanju uspeha naša rubrika Igralište , u kojoj stručnjaci i pedagozi fizičke kulture pišu o izuzetnoj važnosti fizičke aktivnosti među učenicima osnovnih i srednjih škola, ima sve više odjeka, kako kod čitalaca našeg portala, tako i kod roditelja i stručnjaka koji se bave proučavanjem uticaja fizičkih aktivnosti i bavljenja sportom na telesno, mentalno i zdravstveno stanje učenika osnovnih i srednjih škola u Srbiji. Danas u „Praštanju uspeha objavljujemo deo zanimljivog, ali i opominjujućeg istraživanje dr Milana Pašića pod naslovom „Fizička aktivnost u odnosu na pol, telesni status, sportsko angažovanje i različito vreme bavljenja“.

Prof. NEBOJŠA VLATKOVIĆ: Neophodna je sistemska promena planova i programa nastave fizičkog vaspitanja, povećanje broja časova u osnovnim i srednjim školama, razvijanje fizičkog vaspitanja u predškolskom uzrastu i vraćanje u život univerzitetskog fizičkog vaspitanja. Takođe je potrebna edukacija nastavnika fizičkog vaspitanja i prilagođavanje savremenim potrebama dece, poboljšanje materijalno-tehničkih uslova rada u školama, a naročito medijska edukacija u čitavom društvu

Sportska biografija magistra fizičke klulture Vladimira Ilića je zaista bogata iskustvom u pedagoškom radu sa učenicima osnovne škole i stručnom angažovanju u košarkaškom sportu. Zaposlen je u Osnovnoj školi “Isidora Sekulić“ u Pančevu, od 1991. godine, kao diplomirani profesor fizičkog vaspitanja. Diplomirao 1991. godine, na Fakultetu sporta i fizičkog vaspitanja, Univerziteta u Beogradu, a na istom fakultetu postao magistar nauka, 2013. godine.